Nazwy ulic

Koszty związane ze zmianą dokumentów w przypadku zmiany administracyjnej nazw ulic

Koszty związane ze zmianą dokumentów w przypadku zmiany administracyjnej nazw ulic:

1) Wymiana dowodów osobistych w Urzędzie Miejskim w Cedyni – bezpłatnie.

2) Wymiana prawa jazdy i dowodów rejestracyjnych (dla osób, które posiadają takie dokumenty) – Starostwo Powiatowe w Gryfinie, Wydział Komunikacji w Chojnie – bezpłatnie.

Czytaj więcej: Koszty związane ze zmianą dokumentów w...

Karol Świerczewski (1897-1947) - Informacja historyczna

Ps. „Walter", sowiecki oficer i generał, uczestnik rewolucji bolszewickiej i wojny z Polską w 1920 r., skierowany przez ZSRS do dowodzenia jednostkami międzynarodowymi podczas wojny domowej w Hiszpanii oraz polskimi formacjami wojskowymi, tworzonymi u boku Armii Czerwonej w okresie II wojny światowej.

Urodził się w Warszawie w 1897 roku. Pracował w fabryce Gerlacha i w fabrykach moskiewskich. W listopadzie 1917 roku zgłosił się do bolszewickich formacji wojskowych, brał udział w pacyfikacjach ruchów powstańczych na Ukrainie. W 1920 roku jako dowódca batalionu 510 pp Armii Czerwonej brał udział w walkach przeciw Polsce na froncie zachodnim. W czerwcu-lipcu 1920 roku w czasie ofensywy wojsk bolszewickich na Warszawę ranny w walkach z Wojskiem Polskim (w głowę i w ramię). Później był dowódcą pułku, wykładowcą i komisarzem politycznym w Szkole Czerwonych Komunardów.

Jako oficer Moskiewskiego Okręgu Wojskowego był m.in. radnym Moskiewskiej Rady Delegatów Robotniczych, Chłopskich i Żołnierskich. Ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego. W ramach kariery wojskowej w Armii Czerwonej pełnił różne funkcje sztabowe.

W grudniu 1936 roku pod ps. „Walter" został skierowany przez Stalina do Hiszpanii, gdzie najpierw był dowódcą francusko-belgijskiej XIV Brygady Międzynarodowej, potem dowódcą  dywizji   m.in.   na   froncie   madryckim.   Realizował   tam   działania   zlecone i    nadzorowane bezpośrednio przez sowiecki wywiad zagraniczny. W maju 1938 roku został odwołany do ZSRS - był w dyspozycji Ludowego Komisariatu Obrony, a w 1939 roku został wykładowcą w Akademii im. Frunzego.

Skierowany na front niemiecki w czerwcu 1941 roku, jako dowódca 248 Dywizji Piechoty nie zdołał zapobiec jej okrążeniu pod Wiaźmą. Wycofany z frontu do prowadzenia szkolnictwa wojskowego na Syberii, w 1943 roku został przez Stalina wyznaczony do pełnienia roli „polskiego generała" w armii Berlinga. Zastępca dowódcy Korpusu, później Armii Polskiej w ZSRS. Od sierpnia 1944 dowódca 2 Armii WP (do VIII 1945 r.). Został członkiem utworzonego pod bokiem Stalina Centralnego Biura Komunistów Polskich.

W 1944 roku mianowano go także „posłem" do stworzonej przez komunistów fasadowej Krajowej Rady Narodowej.

Zarówno w Hiszpanii, jak i na frontach w ZSRS, w Polsce i w Niemczech Świerczewski nie odniósł sukcesów na polu walki. Szczególnie tragiczna w skutkach była operacja łużycka 2 Armii WP, gdzie jego błędy w dowodzeniu doprowadziły do tragicznych porażek i  olbrzymich  strat  wśród  żołnierzy.   Trudności  w  dowodzeniu  w tym  okresie  były spowodowane m.in. nieustannym nadużywaniem alkoholu i konfliktami z podwładnymi, którzy   byli   zmuszeni   odmawiać   wykonania   niektórych   niedorzecznych rozkazów. Szczególnie ostro jego decyzje, podejmowane pod wpływem alkoholu, kwestionował gen. Aleksander Waszkiewicz.

W latach 1946-1947 był wiceministrem zdominowanego przez komunistów resortu obrony narodowej. Do końca był w pełni dyspozycyjny wobec Stalina i jego przedstawicieli. Mimo polecenia założenia polskiego munduru nigdy nie przestał być oficerem sowieckim. W marcu 1947 r. zginął pod Baligrodem w Bieszczadach.

Po śmierci uczyniono go ikoną komunistycznej propagandy. Jako „generał Walter" został wykreowany na bohatera wielu legend i mitów, niewiele mających wspólnego z rzeczywistością.

Źródło: Instytut Pamięci Narodowej

Michał Żymierski (1890-1989) - Informacja historyczna

Wcześniej: Łyżwiński, ps. „Rola", były generał WP, zdegradowany i skazany na więzienie za udział w aferze korupcyjnej, współpracownik sowieckiego wywiadu, naczelny dowódca AL, kierownik Resortu Obrony Narodowej PKWN i komunistyczny minister obrony narodowej. W 1946 roku ogłoszony Marszałkiem Polski.

Urodził się w 1890 roku w Krakowie. Po ukończeniu gimnazjum w 1910 roku zapisał się na studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1. 1911-1912 odbył zasadniczą służbę wojskową w armii austriackiej, ukończył szkołę oficerską. Zaangażował się w niepodległościowy ruch paramilitarny. W 1913 roku został instruktorem Polskich Drużyn Strzeleckich. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku został dowódcą kompanii piechoty w Legionach Polskich. Potem dowodził 7, 2 i 3 pułkiem piechoty I Brygady Legionów. Wystąpił przeciw Piłsudskiemu jako dowódcy I Brygady i został przeniesiony z I do III Brygady Legionów. Był potem dowódcą 2 pułku piechoty. W 1917 roku awansował do stopnia podpułkownika. W czasie kryzysu przysięgowego pozostał w szeregach utworzonego na miejsce rozwiązanych brygad Legionów - Polskiego Korpusu Posiłkowego. W 1918 roku wraz z żołnierzami II Brygady Legionów przeszedł na rosyjską stronę frontu. Został szefem sztabu II Korpusu Polskiego na Wschodzie.

W 1919 roku znalazł się w Wojsku Polskim. W okresie od sierpnia do października był przedstawicielem sztabu Wojska Polskiego na Górnym Śląsku. Po dwóch miesiącach został odwołany. Skierowany na front wojny polsko-bolszewickiej, został dowódcą 2 Dywizji Piechoty. W latach 1921-1923 wysłany na studia w Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu. W 1924 roku został zastępcą szefa administracji armii ds. uzbrojenia w Ministerstwie Spraw Wojskowych, co odpowiadało stanowisku wiceministra. W tym samym roku mianowany został generałem brygady.

Mając wpływ na kontrakty, podpisywane przez Polskę na wielkie dostawy sprzętu dla WP, swoją funkcję wykorzystał do uzyskania korzyści osobistych. Za zamówienie po sztucznie zawyżonych cenach 100 tys. masek przeciwgazowych dla wojska przyjął łapówki w postaci znaczącej wówczas kwoty 11 tys. zł oraz 6 tys. akcji firmy „Ursus".

W 1926 roku uczestniczył po stronie rządowej w walkach podczas przewrotu majowego.

W 1927 roku wyszły na światło dzienne malwersacje, jakich Żymierski dokonał w okresie sprawowania funkcji ministerialnej. Podczas procesu udowodniono mu popełnienie nadużyć i przyjęcie korzyści majątkowych. Niezawisły sąd skazał go prawomocnie na degradację, wydalenie z wojska i 5 lat więzienia. Po odwołaniach Najwyższy Sąd Wojskowy przyjął uchwałę mówiącą, że „Żymierski zawiódł zaufanie położone w nim, jako oficerze posiadającym wysoki stopień, zajmującym wysokie stanowisko i ozdobionym orderami i odznaczeniami, zawiódł tym więcej, iż jednego z przestępstw dopuścił się z pobudki niskiej, bo chęci osobistego zysku, zaspokojonej łapówkami".

Po wyjściu z więzienia Żymierski w 1931 roku wyjechał do Francji. W 1932 roku podjął współpracę z wywiadem ZSRR. Przekazywał Rosjanom informacje o Wojsku Polskim i o jego uzbrojeniu, o zagranicznych transakcjach Ministerstwa Spraw Wojskowych, o stosunkach francusko-polskich i o pracy polskiego wywiadu we Francji. Wciąż obracając się w środowiskach polskiej emigracji we Francji, poszukiwał dojść do ludzi związanych z polską ambasadą w celu pozyskiwania danych dla wywiadu sowieckiego. W tym czasie wstąpił też do Komunistycznej Partii Polski (KPP).
 
W 1937 roku w otoczeniu Stalina pojawiły się podejrzenia, że Komunistyczna Partia Polski jest penetrowana przez polski wywiad. Finalnie doprowadziło to do rozwiązania KPP przez Międzynarodówkę Komunistyczną (w 1938 r.) i aresztowań działaczy KPP, przebywających na terenie ZSRR. W obawie przed dezinformacją, w 1937 roku wywiad sowiecki przerwał współpracę z Żymierskim. W 1938 roku Żymierski powrócił do Warszawy.

Po klęsce wrześniowej, w 1940 roku doprowadził do zebrania się grupy osób, które, samozwańczo ogłaszając się sądem obywatelskim, uznały skazujący Żymierskiego na wiezienie i degradację wyrok sądu z 1927 roku za nieważny. W sensie prawnym nie miało to znaczenia, ale Żymierski wykorzystywał ten fakt w trakcie prób przeniknięcia do organizacji konspiracyjnych. W tym czasie bezskutecznie próbował zaoferować swoje usługi m.in. podziemiu narodowemu i ludowcom.

W 1942 roku - po utworzeniu Polskiej Partii Robotniczej, wznowił z Żymierskim łączność wywiad sowiecki, który ponownie zaczął przekazywać mu zadania do wykonania. Łączności tej nie zerwano już do końca wojny.

Bezpośrednia współpraca z wywiadem sowieckim zapewniła mu pozycję jednego z ludzi najwyższego zaufania Stalina. Z jego woli Żymierski w pierwszej połowie 1943 roku nawiązał kontakty organizacyjne ze środowiskiem PPR i został doradcą wojskowym Sztabu Głównego pepeerowskiej Gwardii Ludowej. Po utworzeniu przez komunistów Krajowej Rady Narodowej został członkiem prezydium KRN oraz ogłoszono go - pod pseudonimem „Rola" - naczelnym dowódcą Armii Ludowej, powołanej formalnie do życia 1 stycznia 1944 roku.

Po pobycie w Moskwie w lipcu 1944 roku został mianowany „naczelnym dowódcą Wojska Polskiego". Został także kierownikiem resortu obrony narodowej w ramach utworzonego w Moskwie Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. Od grudnia 1944 roku do 1949 roku był ministrem obrony narodowej w komunistycznym Rządzie Tymczasowym, w Tymczasowym Rządzie Jedności Narodowej oraz w utworzonym po sfałszowanych przez komunistów wyborach do Sejmu w 1947 roku rządzie Józefa Cyrankiewicza.
Z woli Stalina w maju 1945 roku został ogłoszony „Marszałkiem Polski". W sfałszowanych wyborach roku 1947 przydzielono mu mandat posła na Sejm. W latach dojrzałego stalinizmu (1949-1952) był członkiem Rady Państwa.

Aktywnie zaangażował się w budowę systemu totalitarnego i rozbicie niepodległościowego oporu. Za jego zgodą część aresztowanych żołnierzy Armii Krajowej wywożono do obozów koncentracyjnych w głębi ZSRR. „Podczas działań taktycznych przy likwidowaniu band konieczne jest ściganie, okrążanie broniących się band i zmuszanie ich do poddania się. W wypadku silnego oporu, odmowy złożenia broni i poddania się, niemiłosiernie je zniszczyć" - nakazywał w jednym z rozkazów operacyjnych z czerwca 1945 roku. Odmawiając skorzystania z prawa łaski, Żymierski był współodpowiedzialny za wykonanie licznych wyroków śmierci na żołnierzach i oficerach podziemnej Polski.

W 1946 roku stanął na czele Państwowej Komisji Bezpieczeństwa, zorganizowanej w celu koordynacji akcji zwalczaniu podziemia niepodległościowego.

Później, w latach 1953-1955, był więziony w ramach wewnętrznych porachunków w łonie partii komunistycznej. Po powrocie Gomułki do władzy w 1956 roku stał się ponownie częścią komunistycznych elit władzy. Został wiceprezesem Narodowego Banku Polskiego (pełnił tę funkcję w latach 1956-1967). Na V Kongresie koncesjonowanego przez władze Związku Bojowników o Wolność i Demokrację został wybrany honorowym prezesem Zarządu Głównego. W 1968 roku przeszedł na emeryturę.

W latach 70. i 80. w oficjalnej propagandzie przedstawiano go jako wybitnego męża stanu, wzór patriotyzmu. Jego życiorys był poddany manipulacjom historycznym i przemilczeniom faktów niewygodnych i kompromitujących.  W oficjalnych biografiach przede wszystkim całkowicie pomijano jego wieloletnią współpracę z wywiadem sowieckim. Jednocześnie jego degradację i pozbawienie wolności na mocy wyroku niezawisłego sądu przedstawiano bezpodstawnie jako akt zemsty o charakterze politycznym. Żymierski zmarł w 1989 roku.

Źródło: Instytut Pamięci Narodowej

Instytut Pamięci Narodowej o patronach cedyńskich ulic

Wypełniając obowiązki wynikające z ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz mając na względzie udział organów państwowych i instytucji Trzeciej Rzeszy Niemieckiej i Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (oraz ich reprezentantów), w tym powoływanych przez nie struktur, partii, organizacji politycznych oraz zbrojnych, organów władzy w latach 1939-1989 (oraz ich reprezentantów), w likwidacji niepodległego bytu państwa polskiego oraz ich udział w zwalczaniu dążeń niepodległościowych, gwałceniu praw obywatelskich i praw człowieka, oraz popełniane w ich imieniu zbrodnie nazistowskie, zbrodnie komunistyczne oraz inne przestępstwa stanowiące zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości i/lub zbrodnie wojenne, informuję, że na terenie gminy Cedynia wciąż znajdują się nazwy ulic, będące w swej istocie formą gloryfikacji wymierzonej w niepodległość Polski polityki Józefa Stalina oraz zbrodniczej ideologii komunistycznej i jej reprezentantów. Są to:

ul. Obrońców Stalingradu,

ul. Michała Roli-Żymierskiego,

- ul. Karola Świerczewskiego.

Nazwy te wciąż utrwalają tezy propagandy politycznej z okresu prowadzonej w PRL indoktrynacji społeczeństwa i faktycznie siłą rzeczy stanowią wyraz lekceważenia pamięci ofiar totalitaryzmów oraz braku szacunku dla dorobku walki Polaków o wolność obywatela i niezawisłość Państwa w XX wieku.

Zdajemy sobie sprawę z faktu, iż nazwy te nadane zostały przed 1989 rokiem, kiedy zarówno biografie działaczy komunistycznych, jak i początki nowego systemu władzy, jego charakter oraz rzeczywiste oblicze były przedmiotem szczególnie intensywnej kampanii propagandowej i manipulacji historycznych. Skutkiem tego do dziś znacznej części społeczeństwa brakuje niejednokrotnie świadomości co do rzeczywistej roli poszczególnych osób i wydarzeń w dziejach Polski.

Z tego powodu w załączeniu przesyłamy noty historyczne na temat Michała Żymierskiego oraz Karola Świerczewskiego. Jednocześnie przypominam, że bitwa pod Stalingradem była starciem dwóch totalitarnych potęg, które dokonały agresji na Polskę w 1939 roku. Ostateczne zwycięstwo w tej bitwie wzmocniło pozycję Stalina w ramach koalicji antyniemieckiej i dało początek działaniom wymierzonym w niepodległość Polski -zerwaniu stosunków dyplomatycznych z legalnymi władzami Rzeczypospolitej 25 kwietnia 1943 roku oraz budowie alternatywnych, sowieckich ośrodków politycznych, które miały w imieniu Kremla sprawować władzę po spodziewanym zajęciu Polski przez Armię Czerwoną.

Przypominając  zapis  artykułu  13  Konstytucji Rzeczypospolitej  Polskiej  z dnia 2 kwietnia 1997 r., zakazujący istnienia partii politycznych i innych organizacji odwołujących się w swoich programach do totalitarnych metod i praktyk działania nazizmu, faszyzmu i komunizmu, pragnę zwrócić uwagę, że utrzymywanie tego rodzaju nazw w niepodległej Polsce powinno być traktowane jako działanie niewychowawcze, pochwała zbrodniczych ideologii i zdrady Ojczyzny oraz faktyczna zachęta do podejmowania działań niezgodnych  Konstytucją RP.

W związku z powyższym apeluję do władz gminy Cedynia o podjęcie niezwłocznych działań, ukierunkowanych na jak najszybsze dokonanie zmian nazw, które nie licują z szacunkiem dla pamięci o ofiarach komunizmu oraz utrwalają zafałszowany obraz najnowszych dziejów Polski.

Jednocześnie informuję, że w zgodzie z § 2, ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2000 roku „nie pobiera się opłaty za wydanie dowodu osobistego od osób zobowiązanych do wymiany dowodu osobistego z powodu administracyjnej zmiany nazwy miejscowości, nazwy ulicy lub numeru domu".

Oryginał pisma z Instytutu Pamięci Narodowej.

Petycja uczniów Gimnazjum im. Mieszka I

Uczniowie Gimnazjum im. Mieszka I w Cedyni - jako młodzi obywatele Rzeczpospolitej Polskiej zakorzenieni w naszej małej Ojczyźnie - Gminie Cedynia, pragną wyrazić swoją dumę z faktu, że patronami cedyńskich ulic są postacie, które swoim życiem dają przykład Miłości Ojczyzny. Niewątpliwie należą do nich Bolesław Chrobry, ks. Piotr Ściegienny, ks. Ignacy Skorupka, Tadeusz Kościuszko, Kazimierz Pułaski, Fryderyk Chopin i Maria Konopnicka.

Niestety mamy również w Cedyni patronów ulic, którzy nie zasługują na to, by być patronami polskich ulic, należą do nich Michał Rola-Żymierski i Karol Świerczewski. Na ich miejsce uczniowie Gimnazjum proponują postacie, dzięki którym "W wolnym świecie dorastamy" (cytat z "Hymnu Gimnazjum im. Mieszka I w Cedyni"). Są to Czcibor i Mieszko I. Postacie te wyłonione zostały przez uczniów w wyborach zorganizowanych 8 listopada 2012r. w ramach gminnych obchodów Święta Niepodległości.

Petycja uczniów Gimnazjum im. Mieszka I

Udostępniamy Państwu zakładkę (w prawym menu strony internetowej), w której będą ukazywać się informacje związane z wyżej wymienionym tematem.

Dodatkowe informacje